Sürekli Güçlü Görünmekten Yorulanlar...
Bazı insanlar güçlü değildir.
Sadece güçlü görünmeye alışmıştır.
Hayatın içinde “dayanıklı” etiketi yapışır bazı insanlara. Hep ayakta kalabilen, kriz anında sakin kalan, herkes dağıldığında toparlayan kişi… Dışarıdan bakıldığında takdir edilen bir roldür bu. Ama kimse o rolün ağırlığını sormaz.
Sürekli güçlü olmak zorunda hissetmek, zamanla görünmeyen bir duygusal yorgunluk yaratır.
Çünkü güçlü görünmek, çoğu zaman gerçek hisleri gizlemek anlamına gelir.
Çocukluktan itibaren “sen güçlüsün”, “ağlama”, “abartma”, “idare et” gibi cümlelerle büyüyen insanlar, kırılganlıklarını bastırmayı öğrenir. Zayıf görünmemek için üzgün olduğunu saklar. Yardım istememeyi alışkanlık haline getirir.
Ve zamanla şu cümle yerleşir:
“Ben hallederim.”
Ama insan her şeyi tek başına halletmek zorunda değildir.
Sürekli güçlü görünmek, duyguları yok etmez. Sadece görünmez yapar. İçeride biriken kırgınlıklar, ifade edilmemiş hayal kırıklıkları ve söylenmemiş cümleler birikir.
Bu insanlar genellikle:
• Yardım istemekte zorlanır
• Yorulduklarını söylemez
• Kimseye yük olmamaya çalışır
• Ağlamayı yalnızken seçer
Kalabalık içinde bile yalnız hissetmelerinin nedeni budur. Çünkü herkes onların güçlü olduğuna inanır. Kimse “Sen gerçekten nasılsın?” diye sormaz.
Oysa gerçek güç, kırılgan olabilmektir.
“Yoruldum.” diyebilmek.
“Buna yetişemiyorum.” diyebilmek.
“Biraz da ben dinlenmek istiyorum.” diyebilmek.
Sürekli güçlü görünmek, insanı insanlıktan uzaklaştırır. Çünkü insan bazen düşer, bazen kırılır, bazen dağılır.
Ve bu çok normaldir.
Belki de mesele güçlü olmak değil, gerçek olmaktır.
Eğer uzun zamandır güçlü görünmekten yorulduysan, bil ki sorun sende değil. Yük uzun süredir omzunda olabilir.
Ve insan, en çok yükünü kimse fark etmediğinde yorulur.
⸻
Bu yazı bir serinin parçasıdır:
→ Kendini Anlatmaktan Vazgeçen İnsanlar
→ Herkesin İçinde Sakladığı Sessizlik