Kimse Anlamıyormuş Gibi Hissettiğinde
Anlatırsın ama eksik kalır.
Cümle kurarsın ama karşılık bulmaz.
İçindeki şey tam olarak dışarı çıkamaz.
İşte o an insan, kalabalığın ortasında bile yalnız hisseder.
Anlaşılmamak ağırdır.
Çünkü insan anlaşılmak ister. Görülmek ister. Duyulmak ister.
Bazen “Abartıyorsun” derler.
Bazen “Takma kafana” derler.
Bazen de konuyu değiştirirler.
Ama duygular düğme gibi kapatılmaz.
Biz şunu biliyoruz:
Hissettiğin şeyler gerçek.
Belki herkes senin geçtiğin yolu bilmiyor.
Belki yaşadıklarının arka planını görmüyorlar.
Ama bu, yaşadıklarının önemsiz olduğu anlamına gelmez.
Bazı insanlar sessiz kalır.
Çünkü yorulmuştur.
Çünkü tekrar tekrar anlatmak istemez.
Çünkü anlaşılmamak, anlatmaktan daha çok acıtır.
Eğer bugün seni tam anlayan biri yokmuş gibi hissediyorsan, şunu bil: Bu geçici bir dönem olabilir. Hayat bazen doğru insanları doğru zamanda çıkarır.
Ve o zamana kadar…
Burada biri var.
Seni düzeltmeye çalışmadan dinleyen.
Yargılamadan duran.
Çünkü bazen en büyük destek, birinin “Anlatmak zorunda değilsin ama buradayım” demesidir.