Herkes Güçlü Sanıyor Ama İçinde Sessizce Yorulanlar Var...
Toplum güçlü insanları sever.
Ayakta duranları alkışlar.
Ağlamayanları takdir eder.
Ama kimse güçlü görünen insanların ne kadar yorulduğunu sormaz.
“Halleder o.”
“O zaten güçlü.”
“Ona bir şey olmaz.”
Bu cümleler bazen övgü değil, yüktür.
Çünkü güçlü görünen insanlar da insandır.
Onların da korkuları vardır.
Gece kafasını yastığa koyduğunda susmayan düşünceleri vardır.
Kimseye anlatmadığı kırgınlıkları vardır.
Sessizce yorulmak en ağır yorgunluktur.
Çünkü görünmez.
Kimse fark etmez.
Kimse “dinlen” demez.
Güçlü sandığınız kişi belki sadece alışmıştır.
Ağlamamaya alışmıştır.
Yalnız çözmeye alışmıştır.
İhtiyaçlarını ertelemeye alışmıştır.
Ama alışmak, dayanmak demek değildir.
Bazen en güçlü görünen insan,
En çok sarılmaya ihtiyacı olandır.
İnsan sürekli güçlü kalamaz.
Sürekli dik duramaz.
Sürekli herkesi taşıyamaz.
Bir noktada yorulur.
Ve yorulduğunu söyleyememek,
Yorulmaktan daha ağırdır.
Eğer sen de güçlü görünmek zorunda hissediyorsan…
Bir an dur.
Kendine şu soruyu sor:
“Ben gerçekten iyi miyim, yoksa sadece dayanıyor muyum?”
Dayanmak erdemdir.
Ama dinlenmek de haktır.
Güçlü olmak, her şeyi tek başına yapmak değildir.
Güçlü olmak, gerektiğinde yardım istemeyi bilmektir.
Ve unutma…
Herkes güçlü sanabilir.
Ama sen yorulduğunu hissediyorsan,
Bu zayıflık değil, insanlıktır.
Yanında biri olması, seni zayıf yapmaz.
Aksine daha sağlam yapar.
Çünkü insan, paylaştıkça hafifler.