Yön Vermek!

İnsan yolunu kaybettiğinde değil, herkes yol gösterdiğinde daha çok yorulur.

Çünkü ses çoğaldıkça kendi sesi kısılır. Herkes ne yapman gerektiğini bilir ama kimse nasıl hissettiğini sormaz. Oysa yön, dışarıdan çizildiğinde değil; içerideki ses duyulabildiğinde bulunur.

Burada kimse sana bir yol çizmeyecek.

Ne yapman gerektiğini söylemeyecek, hayatını planlamayacak. Yön vermek, seni yönetmek değildir. Yön vermek; durman için alan açmaktır. Düşünmen için sessizliktir. Kendi iç sesini tekrar duyabilmen için zamandır.

Çünkü bazen insanın ihtiyacı bir harita değil, pusulasını yeniden hissetmektir.

Ve bu, aceleyle olmaz.