Olduğun Hâlinle!

Hayat bize çoğu zaman bir şart sunar:

“Daha iyi olursan gel. Toparlanırsan konuş. Güçlenirsen görün.”

Oysa insan hayatının büyük kısmında güçlü değildir. Çoğu zaman kafası karışıktır, içi doludur, neye üzüldüğünü bile tam ayırt edemez. Bazen iyi olmanın ne demek olduğunu bile unutur.

Burada senden iyi olman beklenmiyor.

Daha pozitif olman, daha mantıklı düşünmen, “bardağın dolu tarafını görmen” gerekmiyor. Kendini düzeltmek zorunda değilsin. Çünkü insan her zaman düzelmesi gereken bir şey değildir. Bazen sadece anlaşılmaya, görülmeye ve olduğu gibi kabul edilmeye ihtiyaç duyar.

Olduğun hâlinle kalabilirsin.

Eksik hissettiğin hâlinle, kararsızlığınla, yorulmuş tarafınla…

Burada kimse senden başka biri olmanı istemiyor. Çünkü çoğu zaman iyileşme, değişerek değil; olduğun hâlinle güvende olduğunu hissettiğinde başlar.