Kendin İçin!

 

Hayatın büyük bir kısmını başkaları için yaşadın.

Güçlü durman gereken yerlerde durdun,

susman gereken yerlerde sustun,

devam etmen gereken yerlerde devam ettin.

Çoğu zaman “Ben nasılım?” diye sormadan

“Onlar iyi mi?” diye düşündün.

Çünkü öyle öğrendin.

Çünkü öyle ayakta kalabildin.

Ama insan bazen kendini unutarak güçlü olmaz,

sadece daha çok yorulur.

Bu alan, bir şey başarmak için değil.

Bir şey kanıtlamak için hiç değil.

Bu alan, kendin için.

Burada maskeye gerek yok.

Burada toparlanmış olmana da gerek yok.

Dağınık olabilirsin, kararsız olabilirsin,

ne hissettiğini tam olarak bilemeyebilirsin.

Bazen insanın tek ihtiyacı

“Olduğun halinle de buradasın”

denilmesidir.

Eğer uzun zamandır kendine yer açamadıysan,

belki de bu satırlar

ilk küçük adım olabilir.

Sessiz ama gerçek.