İçinden Geldiği Gibi!

İnsan çoğu zaman içinden geldiği gibi davranamaz.

Çünkü içinden gelen şey her zaman düzgün, mantıklı ya da kabul gören bir şey değildir. Bazen kırgınlıktır, bazen yorgunluk, bazen de sadece susma isteği… Toplum insana ne hissetmesi gerektiğini öğretir ama ne hissettiğini sormaz.

İçinden geldiği gibi olmak cesaret ister.

Çünkü o an, maske düşer. Güçlü görünme ihtiyacı azalır. “Beni böyle görürlerse ne derler?” korkusu ortaya çıkar. Bu yüzden insan çoğu zaman içinden gelmeyen şeyleri yapar, içinden gelmeyen cümleler kurar, içinden gelmeyen bir hayata devam eder.

Burada içinden geldiği gibi olabilirsin.

Düzgün cümleler kurmak zorunda değilsin. Anlamlı bir hikâye anlatman gerekmiyor. Bazen sadece bir duygu vardır ve o duygu dağınıktır. O da kabul. Çünkü samimiyet, düzenli olmak değildir; gerçek olmaktır.