Ağır Gelince!

 

Bazı günler vardır, insan neden yorulduğunu bile açıklayamaz.

Her şey yerli yerindedir ama iç bir türlü hafiflemez. Omuzlarda görünmeyen bir yük vardır. Kimse fark etmez ama sen her adımda onu taşımaya devam edersin. “Abartıyorsun” denir, “geçer” denir, “takma” denir… Ama geçmez. Çünkü bazı ağırlıklar zamana değil, anlaşılmaya ihtiyaç duyar.

Ağır gelince insan susar.

Kendini anlatacak gücü bulamaz. Anlatsa da anlaşılmayacağını hisseder. İşte tam orada yalnızlık başlar. Çünkü insanın en çok yorulduğu anlar, en çok güçlü görünmek zorunda kaldığı anlardır.

Burada ağır gelince durabilirsin.

Bir şey anlatmak zorunda değilsin. Çözüm bulmak zorunda da değilsin. Bazen sadece durmak, yükle birlikte nefes almak, kimsenin seni acele ettirmemesi gerekir. Bu alan, tam olarak bunun için var: Yükle birlikte var olabilmen için.